Πατριωτική αντιπολίτευση

Τους τελευταίους πέντε μήνες με την πρώτη φορά αριστερή Κυβέρνηση έχουμε ζήσει έναν επικοινωνιακό ορυμαγδό από πολιτικούς και δημοσιογράφους.

Προβλέψεις για εθνική καταστροφή, χρεοκοπία τραπεζών, σεισμοί λιμοί και καταποντισμοί.

Αυτό που κυριάρχησε στην ελληνική δημόσια συζήτηση, ήταν η “αγωνία” στελεχών της αντιπολίτευσης για την σταθερότητα του τραπεζικού συστήματος. Από τη μια οι ομιχλώδεις αποφάσεις της ΕΚΤ από την άλλη οι πανικόβλητες ερμηνείες των πολιτικών αντιπάλων των κυβερνητικών κομμάτων και τελικά η επιβεβαίωση της αυτοεκπληρούμενης προφητείας με απόσυρση δεκάδων δις ευρώ καταθέσεων.

Ολοι έχουμε δει τις δηλώσεις εκείνες που υποδαυλίζουν συστηματικά τον φόβο στους Έλληνες καταθέτες

Προεκλογικά ο φωτισμένος ρεαλιστής Αδωνις δήλωνε ότι θα αποσύρει τα χρήματά του εάν επικρατήσει ο ΣΥΡΙΖΑ στις εκλογές

Μετεκλογικά και κατά την διάρκεια της απόπειρας διαπραγμάτευσης της Κυβέρνησης συνέχισε αμείωτη η “ενημέρωση” των πολιτών για τους κινδύνους.

Αυτά βέβαια λίγο πολύ τα ξέρουμε όλοι. Ισως όμως αυτό που δεν ξέρουμε τόσο, είναι ότι το “χαρτί” bank run είχε σχεδιαστεί από το μακρινό 2012, τότε που διαφαινόταν ήδη η εκλογική ενίσχυση του ΣΥΡΙΖΑ.

Αμερικάνικο think tank υποστηρίζει ότι ένα bank run θα ήταν μια κάποια λύση

http://blogs.piie.com/realtime/?p=2884

Κατά τα άλλα ο ελληνικός λαός είναι ανώριμος αφού αν και ψηφίζει ελεύθερα και χωρίς εκβιασμούς πάει και επιλέγει τους δήμιους του.

Αξιόπιστος και πάνω από όλα ρεαλιστής.

Ακούω με μεγάλο ενδιαφέρον την νέα ραδιοφωνική απόπειρα του Real να βάλει στο ίδιο μικρόφωνο δύο εντελώς αντίθετους χαρακτήρες αλλά και απόψεις.

Μιλάω για το μεσημεριανό μετά τις ειδήσεις που από τη μια μεριά είναι ο Στάθης Σταυρόπουλος και από την άλλη ο πρώην κυβερνητικός αξιωματούχος Αργύρης Ντινόπουλος

Σύμφωνα με την δική μου οπτική, ανεξαρτήτως της πολιτικής του τοποθέτησης, ο Ντινόπουλος είναι ένας παντελώς αναξιόπιστος δημόσιος παράγοντας. Μου μοιάζει με τον παραμυθά που γουρλώνει τα μάτια κατά την αφήγηση του παραμυθιού για να φτιάξει σκηνικό στα παιδάκια, τα οποία φαντάζονται έντρομα τον δράκο να πλησιάζει. Και λέει τα πιο απίστευτα παραμύθια με τη μεγαλύτερη φυσικότητα του κόσμου.

Στη σημερινή “μάχη” λοιπόν με τον Στάθη σε κάποια φάση της εκπομπής, έριξε και το χαρτί του θιγμένου αγωνιστή από όποιο μετερίζι και αν βρέθηκε. Κάτι για δημοσιογραφική δεοντολογία άκουσα εν μέσω πολύ υψηλών τόνων, ότι είναι υπέρ της αλήθειας και μόνο της αλήθειας και άλλα τέτοια.

Δεν ξέρω βέβαια αν ξέρει ο “έμπειρος” δημοσιογράφος ότι η χώρα μας από το 2010 και μετά κατρακύλησε από την 30 θέση στην 90στη σε σχέση με την ελευθεροτυπία. Προφανώς από την πολύ αλήθεια που υπηρετεί ο ίδιος και κάποιοι άλλοι συνάδελφοί του μεγαλοδημοσιογράφοι.

Έτσι, δεν κρατήθηκα να μην ψάξω μερικά από τα αθάνατα κλασσικά του “αξιόπιστου” Ντινόπουλου που υπερασπίζεται την αλήθεια και μόνο αυτή.

Ξεκινάω με την εκνευριστική ακρίβεια των στοιχείων που χρησιμοποιεί κατά την τεκμηρίωση των λόγων του. Εδώ είναι από την ομιλία του στο Καματερό, όπου αναφέρεται στο πόσο ακριβά στοιχίζουν οι εκλογές. Με το ύφος που μιλάς σε μικρά παιδιά λες τις μεγαλύτερες ανακρίβειες για να δημιουργήσεις εντυπώσεις. Λογικό θα πει κανείς, προκειμένου να στηρίξεις το σωστό, θα πεις και μια υπερβολή παραπάνω να περάσεις το μήνυμα.Δεν ξέρω αλλά προτιμώ επιχειρήματα και όχι δράκους. Δεν θέλω ο πολιτικός να με παραπληροφορεί ούτε για αστείο. Δεν φτάνει που δεν τα λένε όλα….

Και πάω σε μια εγκάρδια συνάντηση με έναν άλλο βράχο αξιοπιστίας, τον φωτισμένο πολιτικό μας τον Αδωνι. Εδώ, δεν έχουν γίνει ακόμα σύμμαχοι, αλλά πως τα φέρνει η ζωή ε;….

Η “συζήτηση” έχει ώς θέμα το νομοσχέδιο Διαμαντοπούλου που ψήφισαν μαζί ΠΑΣΟΚ-ΝΔ-ΛΑΟΣ. Εμπεριστατωμένα επιχειρήματα, σεβασμός στην άλλη άποψη, δημοκρατικά πράγματα.

Ο Αργύρης λοιπόν στην αρχή, ισχυρίζεται ότι δεν υπάρχει πουθενά αναφορά στο νομοσχέδιο για κατάργηση του ασύλου Τελικά συμφωνεί ότι κάτι αναφέρεται (;) στο άρθρο 3….

Στην πραγματικότητα το άσυλο καταργείται δια της απαλοιφής της έννοιάς του απο τον σχετικό Νόμο. Μιλάμε για τέρας αξιοπιστίας όχι απλά αξιόπιστος!

Ο δε Γεωργιαδης από την άλλη, μοναδικός όπως πάντα, αποδεικνύει και αυτός πόσο βαθιά δημοκράτης είναι, με την στάση του απέναντι στον συνομιλητή του κατά τη διάρκεια της “συζήτησης”. Απολαύστε υπεύθυνα.

Και τέλος η διάψευση μετά συκοφάντησης του κλεισίματο της ΈΡΤ, λίγο πριν την δημοκρατική….μεταρρύθμιση της Δημόσιας Τηλεόρασης. Δείτε το ύφος, τον παλμό, τον στόμφο που διαψεύδει μετά βδελυγμίας τα “ανύπαρκτα σενάρια” για την ΕΡΤ…

Το καταπληκτικό βέβαια είναι ότι όχι μόνο παραπλανούσε τους πολίτες, αλλά λίγο καιρό αργότερα ο κ Ντινόπουλος πήγε και “εγλυψε”  αυτόν που έφτυνε…

Αυτος λοιπόν είναι ο αγνός αγωνιστής για την αλήθεια και γενικά για όλα τα υψηλά ανθρώπινα ιδεώδη.

Δυστυχώς υπάρχει και άλλος τρόπος

Πριν τρεις μήνες έγραφα για την ενόχληση που μου προκαλούσε ο μόνος τρόπος του κ εκλεγμένου Υπουργού. 

Εκεί που θα λεγε κανείς ότι όλοι έχουν πειστεί ότι όντως, δεν υπάρχει άλλος τρόπος, εγιναν κάτι εκλογές περίεργες.

Ξεκίνησαν ως αυτοδιοικητικές και αρα δεν θα μπορούσαν να εξαχθούν πολιτικά συμπεράσματα από το όποιο αποτέλεσμα. Λίγο πριν πάμε στην κάλπη, μάθαμε ότι ήταν βαθιά πολιτικές γιατί κινδυνεύαμε να βουλιάξουμε πάλι (θυμίζω ότι έχουμε σωθεί ήδη όχι μία αλλά τρεις φορές, αχάριστοι!). Αμέσως μετά, προσπαθούσαν να μας εξήγησουν ότι δεν είναι καθόλου πολιτικές, αλλά τελικά κατέληξαν με έμφαση ότι είναι πολιτικές όπου τους συμφέρει.

Με αυτά και με αυτά όμως, πέραν του μηνύματος που άκουσε η πολιτική ηγεσία μας, το σίγουρο είναι ότι ξαφνικά υπάρχει τρόπος. Εντάξει τα ταμεία είναι άδεια -δεν υπάρχει αμφιβολλία- αλλά να, σε κάτι χαμηλά συρτάρια που κανείς δεν είχε ψάξει μέχρι σήμερα, βρέθηκαν κάτι ψιλά και τώρα θα φάει ο κοσμάκης ψωμί. Άσε που ανοίγουν παντού δουλειές. 

Αναρωτιέμαι τι είδους σπάνιο είδος δανειστή πρέπει να είναι κάποιος, που όταν θα έχει τέτοιους ηγέτες απέναντί του, θα μπορέσει να αντισταθεί και να μην τους πάρει τα πάντα. 

H Ηγεσία

 

Μια κλασσική ατάκα που κυκλοφορεί στους διαδρόμους των διοικήσεων πολλών εταιριών παγκοσμίως είναι η περίφημη “too many chiefs, not enough indians“.

Το ρητό αυτό, όπως άλλωστε είναι ο αυτοσκοπός των ρητών, συμπυκνώνει όχι μόνο εύστοχα αλλά και εξαιρετικά απλά, το φαινόμενο της υπερπληθώρας αρχηγών.

Ποιός δεν θα θελε να είναι ο αρχηγός; Να έχει τους άλλους να κάνουν ό,τι λέει; Να τρέμει το έδαφος από το περπάτημά του και να λουφάζουν έντρομοι οι εχθροί του;

Και μάλιστα, όταν βλέπεις γύρω σου τόσους “ανίκανους” αρχηγούς πάσης φύσεως, με τη λίστα να μην έχει τελειωμό: επικεφαλής στρατού, προϊστάμενους, διευθυντές, τομεάρχες, δημάρχους, πολιτικούς, και άπειρες άλλες “ειδικότητες” και μορφές ηγεσίας. 

Είναι αφύσικο λοιπόν θα θέλουμε όλοι να γίνουμε αρχηγοί; 

Μια από τις απαντήσεις που θα μπορούσαμε να δώσουμε, είναι ότι εάν κάποιος θέλει να γίνει αρχηγός, καλό θα είναι να μάθει κατ αρχάς τι εστί αρχηγός. 

Γιατί εάν πιστεύει κάποιος πως η κατοχή μιας οποιαδήποτες εξουσίας είναι απλώς γλυκιά, είναι βαθιά νυχτωμένος.

Μια από τις προϋποθέσεις που απαιτούνται για να πιστεύει βάσιμα κάποιος ότι μπορεί να διοικήσει κάποιους, είναι να μπορεί πρώτα να διοικηθεί ο ίδιος. Η πειθαρχία του διοικούμενου είναι το προαπαιτούμενο της αυτοπειθαρχίας του διοικητή.

Επειτα, όλες οι βιογραφίες γνωστών μεγάλων ηγετών που διοίκησαν εκατομμύρια, δείχνουν ξεκάθαρα ότι όλοι αυτοί έκαναν πορεία για να φτάσουν εκεί και δεν βρέθηκαν από τη μια στιγμή στην άλλη. Και η πορεία αυτή ήταν υπό τις ηγεσίες κάποιων άλλων.

Επομένως τι καλύτερο έκαναν εκείνοι που αναδείχτηκαν σε μεγάλες μορφές;

Απλά, κάθε μέρα μάθαιναν και γίνονταν καλύτεροι. Και όλοι τους, λένε με διάφορους τρόπους πως η ηγεσία διδάσκεται κάθε μέρα και από κάθε υφιστάμενο. 

Αν συμπυκνώσουμε αυτό το τελευταίο θα μπορούσαμε να πούμε ότι, η ηγετική ικανότητα σου εξαντλείται, όταν σταματάς να μαθαίνεις.

 

Δυστυχώς, είναι ο μόνος τρόπος…

Είναι αργά το βράδυ, η τηλεόραση προβάλλει άλλη μια εκπομπή πολιτικού “λόγου” και για άλλη μια φορά, ακούγεται ο “αγανακτισμένος” υπουργός -προφανώς με την ανικανότητα των συνομιλιτών να δουν με ρεαλισμό τα θέματα όπως ο ίδιος- να επαναλαμβάνει για χιλιοστή φορά, το ακαταμάχητο επιχείρημα:

“…δεν υπάρχει άλλος τρόπος κύριοι, εάν ξέρετε κάποιον άλλο, να μας το πείτε…”

Την πρώτη φορά που άκουσα αυτό το επιχείρημα από τα επίσημα χείλη κάποιου άλλου κυβερνητικού στελέχους τότε, ένιωσα έναν θυμό να φουντώνει μέσα μου. Αρχικά, δεν μπορούσα να εξηγήσω αυτόν τον θυμό, ήταν δίκαιολογημένος, ή μήπως οφειλόταν στην άρνησή μου να δω την πραγματικότητα κατάματα;

Σιγά σιγά όμως άρχισα να καταλαβαίνω. Άρχισα να συνειδοτηποιώ για ποιόν λόγο φούντωνα όποτε τους άκουγα να το λένε. Και αυτό, γιατί ξεκίνησα να αναλύω τα αυτονόητα όπως, τι σημαίνει επικεφαλής, τι ευθύνες έχει, τι σημαίνει αυτό που λέμε εκλογές στην Ελλάδα, πολίτης, πολιτικός κλπ…

Το συμπέρασμα όλης αυτής της επεξεργασίας όμως, νομίζω ότι το περιγράφει εξαιρετικά ο Ν. Λυγερός:

…όσον αφορά στους πολιτικούς που είναι συχνά ανίκανοι να τροποποιήσουν μια κατάσταση κρίσης και χρησιμοποιούν ως δικαιολογία τις αναπόφευκτες συνθήκες και την αδράνεια της πραγματικότητας δίχως να συνειδητοποιούν ότι αυτή η απολογία αποδεικνύει ότι δεν υπάρχει λόγος να επιλεχθούν από το λαό

Η πολιτική διαφορά κάνει την ιστορική διαφορά  http://www.lygeros.org/)

 

 

Cosmological Constant Redefined

Cosmological Constant Redefined

Οι πραγματικοί θετικοί επιστήμονες στον χώρο της Φυσικής, αναθεωρούν την Κοσμολογική Σταθερά, γιατί διαπίστωσαν ότι δεν περιέγραφε επαρκώς τον ρυθμό διαστολής του Σύμπαντος.

Με άλλα λόγια, όταν διαπίστωσαν ότι οι προβλέψεις τους σύμφωνα με τις θεωρίες τους, δεν επιβεβαιώνονταν από την πραγματικότητα που παρατηρούσαν, αποφάσισαν να τις βελτιώσουν, αλλάζοντας έναν βασικό συντελεστή, την Κοσμολογική Σταθερά. 

Αντίθετα κάποιοι άλλοι, αποκαλούμενοι θετικοί επιστήμονες αλλά χωρίς να μπορούν να ισχυριστούν ότι υπάρχουν πειραματικές διαδικασίες που επιβεβαιώνουν τις θεωρίες τους, οικονομολόγοι και τεχνικά κλιμάκια, ενώ δεν καταφέρνουν να προβλέψουν τίποτα σωστά, εξακολουθούν να επιμένουν ότι κάτι δεν πάει καλά με την πραγματικότητα.

Και δυστυχώς υπάρχουν αρκετοί που, με θρησκευτικού τύπου δογματισμό, επιμένουν να εφαρμόζουν αυτές τις καταπληκτικές θεωρίες στην πλάτη ανύποπτων πληθυσμών.

Ο χρηματοπιστωτικής έμπνευσης, Οικονομικοκοινωνικός Μεσαίωνας που διανύουμε, θα μείνει στην Ιστορία της Ανθρωπότητας ως ένα ακόμα μνημείο της ανθρώπινης ικανότητας να συσκοτίζει, να λυμαίνεται και να εκμεταλλεύται ασύστολα τους πόρους οποιασδήποτε μορφής. 

Who controls the world? Resources for understanding this visualization of the global economy

Who?

TED Blog

In today’s talk, filmed at TEDxZurich, Glattfelder reveals that the impetus of the study wasn’t at all to validate global protesters. Instead, the study was conducted out of a desire to understand the laws that govern our economy, in the same way that we understand the laws that…

View original post 727 more words

Πολεμικές αποζημιώσεις-κατοχικό δάνειο

Διαβάζουμε στον Real.gr:

“Την απόρρητη Έκθεση του Γενικού Λογιστηρίου του Κράτους για τις γερμανικές επανορθώσεις για τον Α’ και Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο δημοσιεύει εκ νέου τοReal.gr, την ημέρα που ξεκινά ουσιαστικά η επίσκεψη του Γερμανού προέδρου Γιόακιμ Γκάουκ στη χώρα μας.

Την Έκθεση, που είχε αποκαλύψει η Realnews την Κυριακή 22 Σεπτεμβρίου 2013, ημέρα διεξαγωγής των γερμανικών εκλογών, ζήτησε από τον Ευάγγελο Βενιζέλο στο τελευταίο Εθνικό Συμβούλιο Εξωτερικής Πολιτικής ο εκπρόσωπος του ΣΥΡΙΖΑ Δημήτρης Παπαδημούλης, ενώ την έχει ζητήσει με ερώτηση στη Βουλή και ο Μανώλης Γλέζος, πλην όμως ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης και υπουργός των Εξωτερικών την χαρακτηρίζει … απόρρητη!….”

Φυσικά, η έκθεση αυτή δεν σημαίνει αυτόματα ότι αύριο το πρωί θα ζητήσουμε να αποζημιωθούμε και έληξε το ζήτημα.

Σίγουρα υπάρχει διαδικασία μακρόχρονη και επίπονη (ποιός δέχεται έτσι απλά να σου πληρώσει μερικές δεκάδες δις), αλλά το ερώτημα που προκύπτει για άλλη μια φορά, είναι ΠΟΙΟΙ και κυρίως ΠΩΣ διαχειρίζονται τις “απόρρητες” υποθέσεις του κράτους.

Ο συγκεκριμένος πολιτικός για άλλη μια φορά εμπλέκεται με κάποιον τρόπο στον χειρισμό “απόρρητου” υλικού. Σε καμία περίπτωση δεν έχει αποδειχτεί δόλος, αλλά σε τρεις τουλάχιστον περιπτώσεις που έχουν αποσχολήσει την δημοσιότητα, έχει αναδυθεί μια περίεργη οσμή.

Την μια ήταν το περίφημο στικάκι, το οποίο κάπου σε κάποιο συρτάρι είχε χαθεί, μετά εμφανίστηκε, μετά αποκαλύφθηκε ότι είχε αλλοιωθεί και τελικά ακόμα το επεξεργάζονται οι αρμόδιοι.

Την άλλη ήταν κάτι απόρρητες εκθέσεις του Υπ Άμυνας που δήλωσε ότι πήρε στο σπίτι του όταν εφυγε από το υπουργείο από το βήμα της Βουλής.

Κάτι περίεργα ακούστηκαν για τις συμβάσεις των ναυπηγείων, όπου σύμφωνα με την αντιπολίτευση κάτι δεν έγινε σωστά.

Τι να πρωτοθυμηθεί κανείς για τον συγκεκριμένο πολιτικό…

Πάντως, αν κάναμε έναν απολογισμό της μέχρι τώρα καριέρας του, δεν ξέρω αν θα μπορούσαμε να αξιολογήσουμε το έργο του κυρίου αυτού ως λαμπρό.

http://www.real.gr/DefaultArthro.aspx?page=arthro&id=303704&catID=1

Γραφή

Γραφή

%d bloggers like this: