Archive | June 2014

Δυστυχώς υπάρχει και άλλος τρόπος

Πριν τρεις μήνες έγραφα για την ενόχληση που μου προκαλούσε ο μόνος τρόπος του κ εκλεγμένου Υπουργού. 

Εκεί που θα λεγε κανείς ότι όλοι έχουν πειστεί ότι όντως, δεν υπάρχει άλλος τρόπος, εγιναν κάτι εκλογές περίεργες.

Ξεκίνησαν ως αυτοδιοικητικές και αρα δεν θα μπορούσαν να εξαχθούν πολιτικά συμπεράσματα από το όποιο αποτέλεσμα. Λίγο πριν πάμε στην κάλπη, μάθαμε ότι ήταν βαθιά πολιτικές γιατί κινδυνεύαμε να βουλιάξουμε πάλι (θυμίζω ότι έχουμε σωθεί ήδη όχι μία αλλά τρεις φορές, αχάριστοι!). Αμέσως μετά, προσπαθούσαν να μας εξήγησουν ότι δεν είναι καθόλου πολιτικές, αλλά τελικά κατέληξαν με έμφαση ότι είναι πολιτικές όπου τους συμφέρει.

Με αυτά και με αυτά όμως, πέραν του μηνύματος που άκουσε η πολιτική ηγεσία μας, το σίγουρο είναι ότι ξαφνικά υπάρχει τρόπος. Εντάξει τα ταμεία είναι άδεια -δεν υπάρχει αμφιβολλία- αλλά να, σε κάτι χαμηλά συρτάρια που κανείς δεν είχε ψάξει μέχρι σήμερα, βρέθηκαν κάτι ψιλά και τώρα θα φάει ο κοσμάκης ψωμί. Άσε που ανοίγουν παντού δουλειές. 

Αναρωτιέμαι τι είδους σπάνιο είδος δανειστή πρέπει να είναι κάποιος, που όταν θα έχει τέτοιους ηγέτες απέναντί του, θα μπορέσει να αντισταθεί και να μην τους πάρει τα πάντα. 

Advertisements

H Ηγεσία

 

Μια κλασσική ατάκα που κυκλοφορεί στους διαδρόμους των διοικήσεων πολλών εταιριών παγκοσμίως είναι η περίφημη “too many chiefs, not enough indians“.

Το ρητό αυτό, όπως άλλωστε είναι ο αυτοσκοπός των ρητών, συμπυκνώνει όχι μόνο εύστοχα αλλά και εξαιρετικά απλά, το φαινόμενο της υπερπληθώρας αρχηγών.

Ποιός δεν θα θελε να είναι ο αρχηγός; Να έχει τους άλλους να κάνουν ό,τι λέει; Να τρέμει το έδαφος από το περπάτημά του και να λουφάζουν έντρομοι οι εχθροί του;

Και μάλιστα, όταν βλέπεις γύρω σου τόσους “ανίκανους” αρχηγούς πάσης φύσεως, με τη λίστα να μην έχει τελειωμό: επικεφαλής στρατού, προϊστάμενους, διευθυντές, τομεάρχες, δημάρχους, πολιτικούς, και άπειρες άλλες “ειδικότητες” και μορφές ηγεσίας. 

Είναι αφύσικο λοιπόν θα θέλουμε όλοι να γίνουμε αρχηγοί; 

Μια από τις απαντήσεις που θα μπορούσαμε να δώσουμε, είναι ότι εάν κάποιος θέλει να γίνει αρχηγός, καλό θα είναι να μάθει κατ αρχάς τι εστί αρχηγός. 

Γιατί εάν πιστεύει κάποιος πως η κατοχή μιας οποιαδήποτες εξουσίας είναι απλώς γλυκιά, είναι βαθιά νυχτωμένος.

Μια από τις προϋποθέσεις που απαιτούνται για να πιστεύει βάσιμα κάποιος ότι μπορεί να διοικήσει κάποιους, είναι να μπορεί πρώτα να διοικηθεί ο ίδιος. Η πειθαρχία του διοικούμενου είναι το προαπαιτούμενο της αυτοπειθαρχίας του διοικητή.

Επειτα, όλες οι βιογραφίες γνωστών μεγάλων ηγετών που διοίκησαν εκατομμύρια, δείχνουν ξεκάθαρα ότι όλοι αυτοί έκαναν πορεία για να φτάσουν εκεί και δεν βρέθηκαν από τη μια στιγμή στην άλλη. Και η πορεία αυτή ήταν υπό τις ηγεσίες κάποιων άλλων.

Επομένως τι καλύτερο έκαναν εκείνοι που αναδείχτηκαν σε μεγάλες μορφές;

Απλά, κάθε μέρα μάθαιναν και γίνονταν καλύτεροι. Και όλοι τους, λένε με διάφορους τρόπους πως η ηγεσία διδάσκεται κάθε μέρα και από κάθε υφιστάμενο. 

Αν συμπυκνώσουμε αυτό το τελευταίο θα μπορούσαμε να πούμε ότι, η ηγετική ικανότητα σου εξαντλείται, όταν σταματάς να μαθαίνεις.

 

%d bloggers like this: